Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

ΚΡΙΣΕΙΣ ΕΠΙΚΡΙΣΕΩΝ -εκδοσεις ΟΣΤΡΙΑ- του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου/ " η εποχή με τα «μνημονιακά» χαρακτηριστικά της.Oτι διαβάζεις το έχεις ζήσει. Το ζεις."/ 70 φωτογραφιες

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ
 Η  ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ Θ.ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΥ..!
Μια βραδιά που θα μείνει αξέχαστη σε όσους παρευρέθηκαν στην βιβλιοπαρουσίαση του 9ου βιβλίου του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου με γενικό τίτλο «Κρίσεις επιΚρίσεων»-εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ,
στο ξενοδοχείο «Ολύμπιον»  στην Κατερίνη.
Παρουσία δεκάδων βιβλιόφιλων, της Πιερίας,
μίλησαν για το βιβλίο, η συγγραφέας της «Μελωδίας στη θύελλα(εκδόσεις Λιβάνη)κ. Γεωργία Κακαλοπούλου, η οποία ανέλυσε με «συγγραφικό» τρόπο την τριλογία,  ο κ. Ευγένιος Παπαδόπουλος,  δημοσιογράφος ΔΙΟΝ Τηλεόραση –θεατρικός συγγραφέας, ο οποίος σκιαγράφησε την πολιτική και λογοτεχνική προσωπικότητα του συγγραφέα πλέκοντας το εγκώμιό του. Ο  κ.  Γιώργος Χανδόλιας, σκηνοθέτης ηθοποιός της «σχολής Κάρολος Κουν», με το δικό του φλεγματικό τρόπο ανέλυσε τη σχέση θεατρικού κειμένου –σκηνοθέτη-ηθοποιών, απαγγέλλοντας ένα  απόσπασμα «απογειώνοντας» το κείμενο!  Η απαγγελία αποσπάσματων από τους ηθοποιούς του Θεάτρου «Commedia –Θανάσης Μαργαρίτης», του γνωστού από τις τηλεοπτικές σειρές Θανάση Μαργαρίτη και της Τερέζας Ευγενίδου, έδωσαν διαφορετική νότα στη βραδιά, αποδίδοντας εξαιρετικά ρόλους από τα έργα του βιβλίου, μεταφέροντας τους παρευρισκόμενους σε ένα νοητό θέατρο.
Στο χώρο της βιβλιοπαρουσίασης ο  γλύπτης Σωτήρης Νέστωρας με την έκθεση των γλυπτών του ανέδειξε  την άρρηκτη σχέση γλυπτικής και θεάτρου από την αρχαιότητα ως σήμερα. Την εκδήλωσησυντόνισε με μαεστρία ο Βαγγέλης Ζαμαντζάς,  δημοσιογράφος των εφημερίδων «ΕΠΤΑ» και «ΠΟΛΙΤΕΙΑ».
Αισθητή ήταν η παρουσία της καλλιτεχνικής οικογένειας της Πιερίας, καθώς το παρόν έδωσαν οι λογοτέχνες  ΜΑΓΔΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΡΑΣ, ΓΙΩΤΑ ΤΣΕΡΤΕΚΙΔΟΥ, ΕΛΛΗ ΣΑΧΙΝΙΔΟΥ, ΒΙΒΗ ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΡΥΣΑ ΛΟΥΛΟΥΠΟΥΛΟΥ, ΘΑΝΟΣ ΚΟΣΥΒΑΣ, ΓΚΟΥΝΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ, ΕΥΓΕΝΙΑ ΚΟΡΤΣΑΡΗ,  Η ΓΙΩΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, ΛΕΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΟΥ , ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ, ΜΑΡΙΑ ΧΑΛΚΙΔΟΥ,ΡΑΝΙΑ ΠΑΤΡΑ,  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, στην πλειοψηφία τους μέλη της ΕΝΩΣΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΠΙΕΡΙΑΣ και
 οι ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ, ΕΙΡΗΝΗ ΓΑΒΡΗ, ΧΑΡΟΥΛΑ ΜΑΚΡΗ, ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΠΟΙΜΕΝΙΔΗΣ, ΛΟΥΙΖΑ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ, ΕΛΕΝΗ ΒΟΥΒΑΡΗ, ΟΛΓΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΕΙΡΗΝΗ ΤΖΕΚΟΥ.


Στην εκδήλωση ήταν παρούσα η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ΠΙΕΡΙΑΣ Μπέττυ Σκούφα, σύσσωμη η Σ.Ε. ΑΝΕΛ Πιερίας με τον πρόεδρο Κ. Φιλοκώστα και τους πολιτευτές Σοφία Δαμδούνη, Αντρέα Βέτσο, Ιζαμπέλα Δέδε, η πολιτεύτρια με το κόμμα του Απόστολου Γκλέτσου ΤΕΛΕΙΑ- Πιερίας, Μαρία Νικολαίδου, ο επικεφαλής του δημοτικού συνδυασμού «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗγια την Κατερίνη» Ν. Μακρίδης, και ο Τοπικός Σύμβουλος Ανδρέας Καρασσαβίδης.

Η ομιλία της Γεωργίας Κακαλοπούλου
«Ο Θεοχάρης Μπικηρόπουλος ασχολείται με την κρίση και τις συνέπειες της μέσα από ένα θεατρικό έργο στο οποίο αποδεικνύει περίτρανα την πολιτική του ταυτότητα ,τις ανησυχίες και τα οράματα του και ταυτόχρονα την ικανότητα του να εντρυφά ως άλλος ψυχολόγος , παρατηρητής της ανθρώπινης υπόστασης, ως γνήσιος δηλαδή λογοτέχνης, να σκοπεύει με τον μεγεθυντικό του φακό επάνω σε ανθρώπινες αντιδράσεις, επιδράσεις και χαρακτήρες, χαρίζοντας μας έτσι στιγμές έντονης περισυλλογής αλλά και παραδοχής της πραγματικότητας που βιώνουμε. Το γεγονός πως το «Κρίσεις επίΚρίσεων» έχει γραφεί πριν από τρία χρόνια το καθιστά επίσης προφητικό και κατατάσσει άμεσα τον δημιουργό του στην κατηγορία των ανθρώπων που ξέρουν να αποκωδικοποιούν τα σημάδια των καιρών και είναι ικανοί να κοιτούν στο μέλλον με οξυδέρκεια.

Πριν μιλήσω για το ίδιο το έργο θα ήθελα να αναφερθώ στον δημιουργό του που ως άνθρωπος αποτελεί πρότυπο κατά τη γνώμη μου και κατά τη γνώμη όσων είχαν και έχουν την τύχη να τον γνωρίζουν. Ο Θεοχάρης Μπικηρόπουλος έχει το μοναδικό ταλέντο να απογυμνώνεται από ψευδοσυμπεριφορές και περιττά στολίδια, ιδιοτροπία πολλών αστών του σήμερα και να ακτινοβολεί με την ορθότητα και την διακριτικότητα που τον χαρακτηρίζει, με την ευγένεια και το ήθος του και φυσικά το ποικίλο του έργο, που κινείται πάντοτε στα πραγματικά και όχι τα πλασματικά όρια της ποιότητας και της κουλτούρας. Είναι λοιπόν χαρά και τιμή μου που βρίσκομαι σήμερα εδώ, επιλεγμένη ως ομιλήτρια στο θεατρικό του έργο «Κρίσεις επιΚρίσεων» αλλά και ως φίλη και ομότεχνη του, συνεπιβάτης στο τρένο του ονείρου της λογοτεχνίας.
Το θεατρικό του έργο Κρίσεις επίΚρίσεων, μέσα από την γρήγορη εναλλαγή των έξυπνων διαλόγων του και των άμεσων και επικεντρωμένων του μηνυμάτων, δίνει το στίγμα της εποχής που διανύουμε όπου η νοσηρή και διεφθαρμένη πολιτική έχει εισχωρήσει και αποσαθρώνει τα θεμέλια της ζωής των ελλήνων αποπροσανατολίζοντας τους. Η εξουσία που διαφθείρει , η αλαζονεία της, οι ψεύτικες υποσχέσεις, η φαυλότητα, το ξεπούλημα των ιδεών, της ηθικής, της πίστης και της ίδιας της πατρίδας , οι αδικίες, η προδοσία. Προδοσία, το κύριο χαρακτηριστικό μιας φαύλης εποχής και μια στείρας από κοινωνικό και πατριωτικό αίσθημα πολιτικής και των αντιπροσώπων της. Οι πολιτικοί με όμικρον γιώτα, στο έργο Κρίσεις επιΚρίσεων που αντικατοπτρίζει  την απερίφραστη πραγματικότητα, δεν αποτελούν πλέον τους εκπροσώπους των πολιτών αλλά μια καινούρια κάστα από νεοπλουτισμένους που παριστάνουν την ελίτ, στις πλάτες των φτωχών πολιτών ενός κακοποιημένου κράτους. Το επίκεντρο για τον συγγραφέα είναι αυτοί οι πολίτες και συγκεκριμένα οι έλληνες και τα προβλήματα τους. Πρόσωπα οικεία δίχως όνομα στο βιβλίο, αλλά έξυπνα τοποθετημένα με τις προσωπικές αντωνυμίες , αυτός, αυτή , εκείνος. Με έναν μαγικό τρόπο αναγνωρίζουμε σε κάθε ένα από αυτά, τον εαυτό, τον σύντροφο μας, το φίλο, τον γνωστό μας, έχουμε την αίσθηση του ντε ζα βου, βρίσκουμε σκέψεις μας καλλιεργημένες στα δικά τους μυαλά, λέξεις μας να εξέρχονται από τα στόματα τους, αντιδράσεις μας στις δικές τους κινήσεις. Τα θέλω, οι ανάγκες τους, οι απόψεις κρίσεις-αντιδράσεις, κρίσεις-αποκρίσεις τους. Πρώτα ασχολείται με τους φόβους τους πλασματικούς ή πραγματικούς και μετά με τα ερωτηματικά τους. Ποιος φταίει, γιατί, αν τα λάθη είναι όλα δικά μας, αν κι εμείς έχουμε μερίδιο της ευθύνης, αν ήταν καθοδηγούμενα ή τυχαία, αν αντιδρούσαμε αλλιώς, αν ήμασταν διαφορετικοί, αν...

Το θεατρικό είναι μοιρασμένο σε τρία έργα.
Τρία θεατρικά έργα που πίσω από τις αράδες τους αναρριχούνται τρεις φάσεις ωρίμανσης της αυτογνωσίας  πολιτών και κοινωνιών. Συμπεράσματα, αποδοχές-παραδοχές, αποφάσεις. Κάπως έτσι φέρεται να βλέπει τα πράγματα ο συγγραφέας ταυτόχρονα με τους λαούς. Περνά από την κακοποίηση της καθημερινότητας, στην αποδοχή μιας πικρής πραγματικότητας και της κατακρήμνισης των ονείρων και προχωρά στην  ωρίμανση των ιδεών, των αποφάσεων κι εν τέλει των πράξεων.
  Τρία θεατρικά έργα λοιπόν σαν τρεις καλά μελετημένες εποχές. Ένα καλοκαίρι αρχικά γεμάτο έπαρση και αδηφαγία, ένα πικρό φθινόπωρο γεμάτο πυκνά δυσοίωνα σύννεφα και τέλος έναν βαρύ, απελπιστικό χειμώνα που οδηγεί στο ναδίρ την αξιοπρέπεια αποκαθηλώνοντας ζωές. Το συμπέρασμα, ζητείται μια λυτρωτική Άνοιξη!
Οι προσωπικές σχέσεις, σε κρίση επίσης στην ανάλυση του συγγραφέα. Το τέλμα και η καθίζηση μιας συμβίωσης και τις συντροφικότητας εξαιτίας των παραγκωνισμένων αναγκών και των στραγγαλισμένων επιθυμιών, συμβίωση και σχέση που εκπνέει υπό το βάρος μιας υποταγής, σύμφωνα με τα πρέποντα, τις υποχρεώσεις ή τις επιταγές μιας φαιδρής κοινωνίας.
 Το συμπέρασμα –κλειδί του συγγραφέα, καθένας, θα πρέπει πρώτα να αγαπήσει να ζήσει για τον εαυτό του ώστε να ωριμάσει , να απελευθερωθεί κι έτσι να μπορεί να προσφέρει απλόχερα και στον σύντροφο. Μέσα στο βιβλίο ο συγγραφέας μας προσφέρει θεωρήσεις, σκέψεις και απογοητεύσεις για την ανθρώπινη φύση και για μια κοινωνία γεμάτη στεγανά, όρια και ανισότητες. Μας περνά μηνύματα που έχουν να κάνουν με τον έρωτα και με την δύναμη του, με την ιδιότητα του ως πηγή δημιουργίας ενώ άλλες στιγμές λοιδορεί απέναντι σε ανθρώπινες συμπεριφορές που έχουν ως χαρακτηριστικό την ατολμία, την οπισθοχώρηση, την διαφυγή.
Δεν μπορώ να μην  αναφερθώ παρουσιάζοντας το βιβλίο σε ένα κομμάτι που αγάπησα ιδιαίτερα και που είναι ένα καθ’ όλα αλληγορικό όνειρο, ενός εκ των ηρώων, στο πρώτο θεατρικό. Το πιο σημαντικό στοιχείο του ονείρου είναι μια τρύπα, χοάνη στο στήθος του ομιλούντα από την οποία ρέει και συρρέει πλήθος με στόχο την ενέργεια, την εξέγερση, την αλλαγή ζωής. Σε αυτό το σημείο αντικρίζουμε την πραγμάτωση, την ενσάρκωση του ονείρου από το άτομο. Η μονάδα αποτελεί το πρότυπο, την απαρχή της δράσης και της αλλαγής. Κατανοούμε πως αν το άτομο δεν γίνει δίοδος και πύλη της ιδέας και της απόφασης τότε, δεν θα δημιουργηθεί ποτέ το πλήθος, ο αριθμός που θα εναγκαλιστεί με την ελπίδα, δεν θα σωματοποιηθεί η αλλαγή ενός καλύτερου μέλλοντος. Όλα ξεκινούν από την ατομικότητα που πολλαπλασιάζεται σε έναν κοινό στόχο. Δεν θα αναφερθώ στα επόμενα αλληγορικά σημεία του ονείρου. Θα τονίσω μονάχα πως τελειώνει με την εμφάνιση δυο νέων παιδιών που μιλούν για ‘δικαιοσύνη’ ‘ελευθερία’  ‘δημοκρατία’… Τι πιο σημαδιακό για να τελειώνει κανείς την τοποθέτηση του!
Το βιβλίο τελειώνει με το τρίτο θεατρικό ‘υπό σκιήι’ και τις δυο εναλλακτικές του σκηνές. Σκηνές με αντίθετα νοήματα. Στην μια, αχνοφαίνονται οι σπίθες μιας ελπίδας και μιας επερχόμενης αλλαγής. Σπίθες που μπορεί να γίνουν φωτιά μέσα από την οποία ως άλλος Φοίνικας ο ελληνικός λαός θα μπορέσει να αναγεννηθεί και να αποκτήσει και πάλι την χαμένη του αίγλη, την περηφάνια του και έτσι θα του δοθεί η δυνατότητα να προχωρήσει παραπέρα, να επεκταθεί, να εξελιχθεί όπως έχει μάθει κι όπως του πρέπει. Η δεύτερη σκηνή μας δίνει την εικόνα ενός μέλλοντος κάτω από το παρόν καθεστώς. Η ανθρώπινη υπόσταση θα χαθεί τελείως πίσω από την αυλαία της απελπισίας, του μηδενισμού της αξιοπρέπειας, της απύθμενης αγωνίας και του σφετερισμού της ελπίδας και θα καταλήξει στην αιχμή ενός μαχαιριού και στην άκρη της φάλαγγας ενός απασφαλισμένου και παραγεμισμένου όπλου που περιμένει την δίχως επιστροφή κίνηση της πίεσης στην σκανδάλη. Το τέλος. Αλλάζουμε εμείς για να αλλάξει και το μέλλον.
Καλή επιτυχία αγαπητέ Θεοχάρη!»


Ο Βαγγελης Ζαμαντζάς για τη σχέση γλυπτικής και θεάτρου
Η ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ.ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΣΧΕΣΗ!

Έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στην αποψινή βραδιά, έργα του γλύπτη Σωτήρη Νέστωρα.
 Σε μια βραδιά παρουσίασης  της θεατρικής τριλογίας του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου, θα αναρωτιέστε τι σχέση έχει η γλυπτική.
Έχει και μάλιστα εξέχουσα θέση, καθώς ως γνωστόν, στα αρχαία θέατρα –αλλά και στα σύγχρονα- τα γλυπτά, τα αγάλματα οι ανάγλυφες επιγραφές αποτελούσαν μέρος  του θεάτρου και της σκηνής, ανάλογα με τη χρήση τους.
Είχαμε τα λατρευτικά αγάλματα και γλυπτά, τα αναθηματικά αγάλματα, τα διακοσμητικού πνεύματος γλυπτά καθώς και τα χορηγικά αγάλματα και ανάγλυφα  προκειμένου να εξασφαλίσουν την υστεροφημία τους οι χορηγοί.
Άρα θέατρο και γλυπτική έχουν μια στενή σχέση αιώνων και αυτό είναι το μήνυμα αυτής της συνεργασίας απόψε.
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΕΣΤΩΡΑΣ γεννήθηκε στον Κολινδρό Πιερίας, ζει και εργάζεται στον Μακρύγυαλο. Ασχολείται με τις τέχνες από μικρό παιδί. Στα 16 του ξεκίνησε τις σπουδές του σε σχολή ζωγραφικής και διακόσμησης στη Θεσσαλονίκη και με το πέρασμα των χρόνων διεύρυνε τις καλλιτεχνικές δεξιότητές του  στη μεταλλοτεχνία, την ανάγλυφη αγιογραφία, στο σφυρίλατο ορύχαλκο, στο μασκαλεμένο φύλλο χρυσού, το repousse copper,   στην εναλλακτική γλυπτική και στη μοντέρνα εννοιολογική τέχνη.
Τα έργα του είναι άλλοτε ανθρωποκεντρικά, άλλοτε φυσιοκεντρικά.
Έργα του Σωτήρη Νέστωρα υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές, σε ναούς στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, συμμετείχε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, ενώ έργα του έχουν βραβευθεί από το σύλλογο καλλιτεχνών Βορείου Ελλάδας.



Ο Θεοχάρης Μπικηρόπουλος για το βιβλίο του
Θέλω  να κάνω 2-3 επισημάνσεις που είναι σημαντικές για μένα. Αφιέρωσα το βιβλίο : «Εις μνήμην  Αχιλλέα Σαββίδη, βιβλιοπώλη, βιβλιόφιλου και φίλου,  που «έφυγε» νωρίς.
Ο Αχιλλέας Σαββίδης, είχε ένα όνειρο. Η αγάπη του για το βιβλίο τον είχε οδηγήσει στην απόφαση  να ιδρύσει εκδοτικό οίκο. Τα σχέδια του θεού όμως ήταν διαφορετικά. «Η βαλίτσα» ήταν το πρώτο μου θεατρικό έργο  και το πρώτο και τελευταίο βιβλίο του εκδοτικού που ονειρευόταν.
Αφιέρωσα στη μνήμη του το έργο «Ήταν λέει στο σπίτι του πρωθυπουργού», ένα βιβλίο που δόθηκε πριν 4 μήνες στον εκδοτικό οίκο. Όταν πριν 25 μέρες ο εκδότης με ενημέρωσε ότι το βιβλίο είναι τυπωμένο, έτοιμο, σκέφτηκα ως πρώτη ημερομηνία παρουσίασης τη σημερινή:  6 Μαρτίου.Χθες το βράδυ μιλώντας με την οικογένεια του Αχιλλέα,  μου υπενθύμισαν ότι ο αείμνηστος φίλος  Αχιλλέας «έφυγε» για τη γειτονιά των αγγέλων πριν 5 ακριβώς χρόνια, στις 6 Μαρτίου του 2010.Δεν έχω λόγια να εξηγήσω αυτή τη  σύμπτωση.Ας είναι αυτή η βραδιά ένα μνημόσυνο: Αχιλλέα οι φίλοι σου δε σε ξεχνάμε.
…Είχα πει σε μια παλιότερη εκδήλωση ότι «είναι αποδεδειγμένο ότι στις σκληρές περιόδους της ιστορίας μας, η τέχνη έδωσε αριστουργήματα και παράλληλα είχε και ρόλο και λόγο. Τώρα, σήμερα είναι και καθήκον.
Τα  τελευταία 5 χρόνια ήταν εξαιρετικά δύσκολα για την Ελλάδα. Αναγκαστήκαμε να προσαρμοστούμε σε νέα δεδομένα και σε ένα νέο τρόπο ζωής, δηλαδή σε ένα νέο μοντέλο ζωής, που δεν είχε καμιά σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, με την προ μνημονίων εποχή. Άλλαξαν οι προτεραιότητες μας σε πολλούς τομείς της ζωής λόγω της οικονομικής κρίσης. Άλλαξε στην ουσία η ζωή όλων μας.
Αυτά αποτελούν ένα πολύ καλό λόγο να εμπνευστείς από όλα αυτά που βιώνουμε και που συμβαίνουν γύρω μας.
 Ο Σίγκμουντ Φρόιντ υποστήριζε ότι κάθε οικονομική κρίση προδιαθέτει το άτομο για μια νέα οπτική.
 " Ο άνθρωπος αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τη ζωή με μια νέα φιλοσοφία." Άρα βρισκόμαστε σε μια εποχή που αναζητά νέους δρόμους, στη νέα εποχή.Σήμερα βρισκόμαστε στην αφετηρία ενός δρόμου που πιστεύουμε ότι θα μας οδηγήσει κάπου αλλού.
 Όπου αυτό το «αλλού» ο καθένας μπορεί να το ορίσει με τον δικό του τρόπο και σκέψη και  που,  επί της ουσίας, είναι ο νέος κόσμος που όλοι ονειρευόμαστε. Και όσο αρχίζουμε να κάνουμε βήματα, να περπατάμε αυτόν τον δρόμο, τόσο ξεμακραίνουμε αφήνοντας πίσω όσα μας πλήγωσαν. Οδεύομαι όμως στο άγνωστο, ανακαλύπτουμε καινά δαιμόνια. Αυτό μπορεί να  μας κάνει επιφυλακτικούς.
 Μπορεί να μας τρομάζει. Ξέρουμε  ότι αυτά που θα συναντήσουμε στο δρόμο που διαλέξαμε δε  θα μας πληγώσουν; Όχι.
 Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να τολμούμε, να αναζητούμε το καινούριο, το νέο. Αντίθετα πρέπει να δίνουμε τους  αγώνες μας με πίστη και πάθος, να αγωνιζόμαστε, να διεκδικούμε αυτό που μας κάνει να νοιώθουμε καλά στην ψυχή μας, και κυρίως να σώσουμε την ψυχή μας. Και όταν λέω να σώσουμε την ψυχή μας, εννοώ να σώσουμε την ψυχή μας  εν ζωή. Τώρα. Σήμερα. Αρκεί να πιστεύουμε στο στόχο μας.
Το θέατρο σήμερα όπως και σε κάθε εποχή κρίσης προσφέρει τη δυνατότητα μιας απόπειρας να συγκροτήσουμε συλλογικά μια νέα εικόνα του κόσμου, τόσο του σημερινού όσο και του μελλοντικού, να βιώσουμε όλοι  μαζί  τις χαρές και τις λύπες , τις κρίσεις, τις επικρίσεις, τις κατακρίσεις, τις αποκρίσεις…

Μέσα από τους διαλόγους καταγράφεται η στιγμή, καταγράφεται η εποχή με τα «μνημονιακά» χαρακτηριστικά της .
Το βιβλίο μπορεί να θεωρηθεί «αντιμνημονιακό» –όπως επεσήμανε εύστοχα και η Κακαλοπούλου νωρίτερα-  καθώς  εκθέτει τα μαύρα «αποτυπώματα» της κρίσης. Ακτινογραφείται  η κρίση των ανθρωπιστικών αξιών, η έλλειψη της αισθητικής , ο ρατσισμός, η βία, η κενότητα συναισθημάτων, η αδράνεια, ο υλισμός,  η φτώχεια, η πείνα, η οργή,  αλλά και η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, ο ανθρωπισμός, αλλά και η δύναμη του λαού, τα οράματα, οι αγώνες. Οι ήρωες του βιβλίου είναι πεπεισμένοι ότι «κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος».
Μπορούμε σήμερα, μέσα από αυτή την κατάσταση να αναγεννηθούμε, να κομίσουμε στον κόσμο, στην παγκοσμιότητα ως Έλληνες και ως χώρα, κάτι καινούριο και σπουδαίο και με ποιο τρόπο ;
 Οι απαντήσεις υπάρχουν ξεκάθαρες μέσα στο βιβλίο.
Σας ευχαριστώ πολύ από καρδιάς όλους κι ελπίζω
όπως οι ήρωες δικαιώνονται έτσι και εμείς
να βρούμε το δρόμο μας σε ότι ονειρευόμαστε.

 










































Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΝΔΟΛΙΑΣ, Η ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΠΕΤΤΥ ΣΚΟΥΦΑ Ο Θ.ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ Η ΒΙΚΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΕΣΤΩΡΑΣ
ΣΥΣΣΩΜΗ Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΝΕΛ ΠΙΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΘΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ






                                ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΓΛΥΠΤΗ ΣΩΤΗΡΗ ΝΕΣΤΩΡΑ



































































Θεατρικό έργο, Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο
Στα βιβλιοπωλεία ΚΑΙ της ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ μας 


καθώς και σε όλη την Ελλάδα στα βιβλιοπωλεία 


Public, 

Πολιτεία,

Φλωρά,

Χαρτόπολις,

Ευριπίδης, 

Χαρτόραμα,

Τζανακάκης.