Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

"ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΛΟΓΟ ΕΜΕΙΣ...". Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΡΑΚΑ για το βιβλίο ΚΡΙΣΕΙΣ επιΚΡΙΣΕΩΝ του Θεοχάρη Μπικηρόπουλου.

….Το βιβλίο για το οποίο κληθήκαμε να παρουσιάσουμε σήμερα εδώ, δεν είναι ένα απλό μυθιστόρημα, αλλά ένα σύνθετο έργο. Κι όταν λέω σύνθετο, να είστε βέβαιοι ότι δεν εννοώ πολύπλοκο. Και γιατί το λέω αυτό; Πολύ απλά, γιατί μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου,
είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρη ότι όλοι μας θα βρούμε τον εαυτό μας, τις σκέψεις μας, κρυφές και φανερές, τα πιστεύω μας και φυσικά τις δικές μας αλήθειες.
Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία επί μέρους έργα και τολμώ να πω ότι αντικατοπτρίζει την Ελλάδα του σήμερα, φέρνοντας στην επιφάνεια τις πτυχές των πολιτών της που αποζητούν επιτέλους μια δικαίωση, ο καθένας από τη δική του πλευρά, τοποθετώντας τα δικά του δεδομένα πάνω στο τραπέζι, αναζητώντας λύσεις και απαντήσεις.
Για να γίνω όμως πιο σαφής σε όσα προανέφερα, θα σας πω δυο λόγια  για το καθένα από τα τρία έργα για να έχουμε μια πιο σαφή εικόνα.
 Το πρώτο έργο, φέρει τον τίτλο «Ήταν λέει… στο σπίτι του πρωθυπουργού».
Καταρχήν, να εξηγήσω ότι αυτό το κομμάτι χωρίζεται σε τέσσερις πράξεις, μέσα στις οποίες τοποθετούνται οι ήρωες, οι οποίοι είναι άνθρωποι της μέσης αστικής τάξης και καταθέτουν την ψυχή τους μέσα από τους απλούς καθημερινούς διαλόγους τους.
Ζευγάρια, φίλοι, άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών παρουσιάζουν ο καθένας από τη δική του οπτική, την καθημερινότητά του και της αλήθειες του. Οι αλήθειες αυτές, φέρνουν στο προσκήνιο προβλήματα και προβληματισμούς, που αγγίζουν όλους τους ανθρώπους στην Ελλάδα. Άλλον απασχολεί η ανεργία, άλλον η άδεια τσέπη, κάποιος άλλος θέλει να βοηθήσει τον συνάνθρωπο αλλά δεν μπορεί. Κάποιοι αντιλαμβάνονται ότι τα απλά αγαθά πρώτης ανάγκης, έγιναν ξαφνικά είδος πολυτελείας. Υπάρχουν φυσικά κι εκείνοι που μένουν πιστοί και υποταγμένοι σε αντιλήψεις παλιές και γίνονται εύκολα έρμαια μιας μάζας που ακολουθεί τη λάθος ροή ενός ποταμού.
Οι έξυπνοι διάλογοι στους οποίους παίρνουν μέρος ρεαλιστές και ουτοπιστές, που πολύ εύκολα αλλάζουν ρόλους, ανάλογα τις ανάγκες και τις επιθυμίες της στιγμής,
 γίνονται πιστά αντίγραφα μιας κοινωνίας που κάποιες στιγμές, τολμά δειλά ακόμα και να αμφιβάλλει για εκείνες τις πεποιθήσεις που ως τώρα έμοιαζαν ελπιδοφόρες.
Σε κάποιο σημείο, ο συγγραφέας αναφέρει την εξής σωστή κατ’ εμέ φράση:
«Η πολιτική είναι η ζωή μας… γιατί τη ζωή μας την ορίζουν οι πολιτικές αποφάσεις».
Δεν έχει άδικο νομίζω. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν ξέρω αν θα τολμούσε κανείς ν' αμφισβητήσει.
Αυτό όμως που πιστεύω ότι έχει μεγαλύτερη σημασία από όλα όσα λέγονται σε τούτο το έργο, είναι η επιθυμία και η λαχτάρα για μια καλύτερη ζωή και η ελπίδα για αλλαγή κάνοντας πράξη,  όνειρα κι επιθυμίες.
Το κομμάτι που εγώ λάτρεψα σε αυτό το έργο, έρχεται από τα χείλη ενός τετράχρονου παιδιού, μέσα σ’ ένα όνειρο και λέει το εξής: «Κοίτα γύρω σου, αυτός είναι ο νέος κόσμος, ολόλευκος, καθαρός, αμόλυντος, μην τυχόν τον βρωμίσετε ξανά εσείς οι μεγάλοι, εσύ είσαι υπεύθυνος, θα λογοδοτήσεις αν τον λερώσεις πουθενά, εσύ και οι όμοιοί σου.
 Να βγάλεις τα παπούτσια σου και να πατήσεις πάνω εδώ, στο καταπράσινο γρασίδι, με τα χιλιάδες μικρά αγριολούλουδα που μοσχομυρίζουν… και μην τυχόν διανοηθείς να πατήσεις τα λουλούδια…».
Αυτό το κομμάτι, μπορούμε να πούμε ότι αντικατοπτρίζει την επιθυμία των παιδιών αυτού του κόσμου, που εμείς φροντίσαμε να πατήσουμε με λερωμένα κάποτε παπούτσια, όπως επίσης και την επιθυμία κάθε ανθρώπου για ένα καλύτερο αύριο.


Το δεύτερο έργο του βιβλίου μας φέρει τον τίτλο «Γιατί δεν μιλάς». Όταν το διάβασα, μου θύμισε ένα παλιό μου άρθρο που είχε τον τίτλο «Κρίση στις σχέσεις μας και όχι μόνον στην τσέπη μας». Το έργο αυτό λοιπόν, είναι ένας ρεαλιστικότατος διάλογος, μεταξύ δύο συζύγων, κατά τον οποίο μπορούμε να δούμε καθαρά τον ξεπεσμό των ανθρωπίνων σχέσεων, αλλά και τις αλήθειες, για τα σημεία που αναζητούν την ευτυχία και οι δύο πλευρές. Για το συγκεκριμένο έργο δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο, για έναν και μόνο λόγο. Όλοι όσοι το διαβάσετε, θα καταλάβετε ότι είναι περιττή η ανάλυση ενός διαλόγου τον οποίο έχουμε βιώσει όλοι μας λίγο πολύ με τον ή την σύντροφό μας. Ο συγγραφέας, καταφέρνει ένα πράγμα με τούτο τον διάλογο. Να μας βάλει να προβληματιστούμε κι εμείς, για το αν έχουμε επιλέξει τη σωστή κατεύθυνση προς αναζήτηση της προσωπικής μας ευτυχίας.
Τρίτο και τελευταίο έργο, που φέρει τον τίτλο: «Υπό σκιήι». 
 Διάλογοι και πράξεις ανάμεσα σε ανθρώπους αγανακτισμένους, απελπισμένους, απαθείς, ονειροπόλους, με θράσος και αναίδεια, με τάση προς ατομικισμό και με τάση αυτοθυσίας κι αυταπάρνησης. Ποικιλία ιδεών και συναισθημάτων σε αυτό το κομμάτι.
 Λόγια που εκδηλώνουν την αγανάκτηση για την οικονομική κρίση.
 Παρουσιάζουν την οικονομική ανέχεια και την ατομική αδράνεια. Ελπίδες για επανάσταση με συγκεκριμένο στόχο. Σύγκριση παρόντος και παρελθόντος. Επιστροφή στις ρίζες με τσακισμένα όνειρα κι ελπίδα για ένα μέλλον με καλύτερες προδιαγραφές εμπρός στα μάτια των παιδιών μας. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να μην υπάρχει και η αντιπαράθεση με μια εξουσία που αντιστέκεται προβάλλοντας υποτιθέμενες ελπιδοφόρες υποσχέσεις. Όπως καταλαβαίνετε, σε αυτό το κομμάτι, δανειζόμενη μια λαϊκή ρήση, θα πω πως «απ’ όλα έχει ο μπαξές».
Εύστοχοι διάλογοι και παρατηρήσεις. Ολοκληρώνουν ένα σκηνικό, που εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε το τέλος και να γράψουμε τον επίλογο…
Εγώ κρατώ μόνο μια μικρή φράση από το τρίτο και τελευταίο έργο του κ. Μπικηρόπουλου, που λέει: «Όσο σκέφτεσαι υπάρχεις», την οποία κάθε νοήμων άνθρωπος, ξέρει καλά πώς θα την κάνει πράξη.
Σας ευχαριστώ...

  


από τις εκδόσεις "ΟΣΤΡΙΑ"
Παραγγελίες
Χέυδεν 3 Πεδίο του Άρεως
τηλ.: 211 2136882
web site: www.ostriavivlio.com